اسپندارمذگان


در اسطوره های همه ی ملل، زن و زمین هر دو نماد باروری و زایش بوده است .

اسفندارمذماه روز پنجم آن روز اسفندارمذ است و برای اتفاق دو نام آن را چنین نامیده اند و معنای آن عقل و حلم است و اسفندارمذ فرشته ی موکل به زمین است و نیز بر زن های درستکار و عفیف و شوهردوست و خیرخواه موکل است و در زمان گذشته این ماه بویژه این روز عید زنان بوده و در این عید مردان به زنان بخشش می نمودند و هنوز این رسم در اصفهان و ری و دیگر بلدان پهله باقی مانده و به فارسی مردگیران گویند…
آثار الباقیه عن القرون الخالیه
ابوریحان بیرونی
چاپ دیبا ، ۱۳۹۰
صفحه ی ۳۰۴

در اسطوره های همه ی ملل، زن و زمین هر دو نماد باروری و زایش بوده است .
از آنجایی که در ایران در فصل آخر سال شروع به کاشت درختان و گیاهان می کردند ، به امید جوانه زدن در بهار و رویش و میوه دادن، جشنی برای طلب نزول نعمت و رویش از دل زمین برپا می کردند.
این جشن علاوه بر ستایش زمین و باروری همراه با ستایش از زنان بوده .
باشد که زین پس اسپندارمذگان را نه روز عشق، بلکه صرفا روز زن بنامیم .